Naturalne zbiorniki wodne dzielone są na różne typy w oparcie o cechy charakterystyczne. Jedną z takich cech są najczęściej występujące gatunki ryb. Podział przebiega zazwyczaj na podstawie badań teoretycznych i praktycznych rybackich wskaźników. Niemniej jednak, z uwagi na zróżnicowane warunki panujące w jeziorach, podział na typy ma charakter wyłącznie pomocniczy. Chociaż w historii ichtiologii występowało wiele różnych podziałów, skupimy się na jeziorach typu kleniowego, płociowo-szczupakowego, linowo-karpowego, jeszczowo-karpowego, karasiowego, wędkarskiego i leszczowo-sandaczowego.

Klasyfikacja jezior rybackich

Każdy typ naturalnego zbiornika wodnego charakteryzuje się innymi:

• głębokościami,
• rodzajami roślinności,
• gatunkami ryb, które można w nim łowić.

Pomimo dużych i indywidualnych różnic środowiskowych między poszczególnymi zbiornikami występują również wspólne cechy, które mogą stanowić podstawę do łączenia ich w typy. Należy zaznaczyć, że uzyskanie w zbiorniku odpowiedniej wydajności zależy nie tylko od jego przynależności do danego typu jeziora, ale również jego cech indywidualnych. Wiele zbiorników wodnych nie mieści się w żadnym typie ze względu na zespół indywidualnych cech środowiskowych bądź na skutek ingerencji człowieka.

Typy jezior rybackich – charakterystyka

Na obszarze Polski możemy wyróżnić jeziora rybackie typu:

• Kleniowego – jest to naturalny zbiornik wodny o przeciętnej głębokości wynoszącej ponad 6 m. Zarówno na dnie, jak i w partiach przybrzeżnych występują kamienie i głazy. Zbiorniki kleniowe wyróżnia słabo rozwinięta roślinność zanurzona, natomiast rośliny wynurzone są nieliczne.

  
  

  Ichtiofauna, charakterystyczny skład gatunków ryb to: jazgarz, kleń, leszcz, płoć, sandacz, szczupak, ukleja, węgorz i wzdręga.

• Płociowo-szczupakowego - są to płytkie naturalne zbiorniki wodne o przeciętnej głębokości wynoszącej poniżej 6 m. Wyróżnia je muliste dno oraz rozwinięta roślinność zanurzona i wynurzona.

  
  

  Ichtiofauna, charakterystyczny skład gatunków ryb to: karaś, lin, płoć, szczupak i węgorz.

• Linowo-karpowego - są to płytkie naturalne zbiorniki wody o mulistym dnie oraz silnie rozwiniętej roślinności zanurzonej i wynurzonej.

  
  

  Ichtiofauna, charakterystyczny skład gatunków ryb to: karaś, karp, leszcz, płotka, ukleja i wzdręga.

• Leszczowo-karpowego - są to naturalne zbiorniki wody o przeciętnej głębokości wynoszącej poniżej 6 m. Wyróżnia je muliste dno i rozwinięta roślinność zanurzona i wynurzona.

  
  

  Ichtiofauna, charakterystyczny skład gatunków ryb to: karaś, karp, leszcz, lin, płoć, szczupak, ukleja i wzdręga.

• Karasiowego - są to płytkie (zazwyczaj głębokość wynosi poniżej 2 m), zarośnięte jeziora o zamulonym torfiastym dnie, które często ulegają przydusze zimowej. Powszechnie nazywane są także torfowiskami.

  
  

  Ichtiofauna, charakterystyczny skład gatunków ryb to: karp, który występuję w przeważającej ilości (inne gatunki ryb nie mają znaczenia).

• Wędkarskiego - obejmuje to wszystkie jeziora, w których połów ryb odbywa się w celach rekreacyjnych. Zazwyczaj są to małe i płytkie naturalne zbiorniki wodne, które są bogate w pokarm dla ryb.

  
  

  Ichtiofauna, charakterystyczny skład gatunków ryb zależy od typu wędkarskiego jeziora. Konkretny typ ustalany jest na podstawie badań ilościowych i jakościowych. Wymagają one różnego typu urządzeń, np. stawików, sadzawek, sadzy itp.

• Leszczowo-sandaczowego - są to zbiorniki, których głębokość wynosi aż od 5 do 10 m. Wyróżnia je piaszczyste lub kamieniste dno. Roślinność wynurzona jest słabo rozwinięta, a roślinność zanurzona uboga.

  
  

  Ichtiofauna, charakterystyczny skład gatunków ryb to: jazgarz, leszcz, lin, płoć, sandacz, szczupak oraz węgorz.

Rybacka klasyfikacja jezior – dlaczego ważna?

Podział jezior na typy rybackie jest bardzo istotny z wielu przyczyn. Przede wszystkim jest to istotne dla racjonalnego zagospodarowania wód oraz dla podniesienia ich wydajności. Ostatecznie jednak każdy naturalny zbiornik wody jest unikalny. Każde jezioro wymaga zatem indywidualnego podejścia oraz badań w celu opracowania możliwie najlepszego planu jego zagospodarowania.